ก็แค่..นั้นเอง
posted on 30 May 2010 20:28 by perzearพักนี้รู้สึกหดหู่ชอบกล
มองไปหน้าต่างฝนก็ตก
เช้า...ตื่นมาไปทำงาน ดึกๆ กลับบ้านมานอน
บางวัน เย็นๆ ตื่นไปทำงาน เช้ากลับบ้านมานอน วนไปเวียนมาไม่มีวันสิ้นสุด
วันหยุด กลับมาก็เหนื่อยจนลุกไม่ขึ้น ตื่นมาอีกทีก็เย็นแล้ว กินข้าว ดูทีวี นอน
ตื่นเช้ามาไปทำงาน เข้าวงจรเดิม
ไปทำงานเจอแต่คนไม่สบาย คนนั้นก็หอบ คนนี้ก็หัวใจ คนโน้นก็เป็นอัมพาตนอนให้อาหารทางสายยาง
เผลอๆ บางวันก็มาหนี ตายไปซะอย่างนั้น ตอนโทรตามญาติมาดูใจว่าเหนื่อยแล้ว
ตอนที่ต้องคุยกับญาติตอนที่คนไข้กำลังทุรนทุราย จะตายก็ไม่ตาย มันมรมานใจมากกว่า
เหมือนชีวิตอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีทางเดินเป็นเส้นตรงขีดเอาไว้
ไป และ กลับ
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมาตลอด สองปี
เบื่อ............
อยากจะนอนพักนานๆ โดยที่มไม่ต้องคิดอะไร
ไม่ต้องคิดถึงใคร ไม่ต้องคิดถึงงานที่จะมารอข้างหน้า
เมื่อหลายวันก่อน สังเกตุว่าลูกไม่ยอมกินข้าว ลุกก็ช้า ดูเหนื่อยๆ มันเอะใจแล้วว่าต้องมีปัญหา
แต่เพราะต้องรีบไปทำงานตั้งแต่บ่าย เลยต้องไป
กลับบมาที่ห้อง แปดโมงเช้า ... ลุกก็นอนนิ่ง ไม่วิ่งอีกต่อไปแล้ว
วางลูกไว้ในกล่องชอคโกแลต รองด้วยขี้เลื่อย แล้วเดินเอาไปวางใต้ต้นไม้ข้างอพาตเมนท์
คิดอะไร ไม่ค่อยออก ไม่อยากคิด กลับมา นอน นอน นอน เพื่อจะตื่นไปทำงานอีกวัน อีกวัน
จำไม่ค่อยได้ว่าเลี้ยงมานานเท่าไหร่ อาจจะปีครึ่ง หรือ ปีกว่าๆ
เราไม่รู้ว่าแฮมสเตอร์มีอายุนานเท่าไหร่
แต่มันเร็วเกินไปหรือเปล่า
ตอนนี้เรายังไม่ได้เก็บกวาดกรงของวาอิ
ตอนวาอิอยู่เป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม
ไม่ได้คิดว่าตัวเองทำใจไม่ได้ ก็แต่ อยากเก็บเอาไว้แบบนี้ไปก่อน ก็เท่านั้น
ทุกวันนี้เราก็ยังใช้ชีวิตแบบ เดิมๆ ทำงาน กลับมานอน แล้วก็ ทำงาน
ก็เท่านั้น